Amerikaanse regelgevers hebben een baanbrekende interpretatie vrijgegeven over de regulering van crypto-activa die definieert hoe bestaande federale effecten- en grondstoffenwetten van toepassing zijn op digitale activa en gerelateerde activiteiten.
Summary
Regulatoire achtergrond en doel van de interpretatie
De Securities and Exchange Commission en de Commodity Futures Trading Commission zijn al meer dan een decennium betrokken bij crypto-activa, te beginnen met het rapport uit 2017 over The DAO. In dat rapport bepaalde de SEC dat tokens uitgegeven door The DAO werden aangeboden en verkocht als investeringscontracten en daarom als effecten onder de Howey-test.
Sinds 2017 heeft de SEC de Howey-test grotendeels toegepast via handhavingsacties om te beslissen of bepaalde crypto-activa effecten zijn. Echter, commissarissen en marktdeelnemers bekritiseerden deze houding als “regulering door handhaving,” met het argument dat het niet voorzag in een op maat gemaakt kader voor innovatie en duidelijke verwachtingen voor uitgevers en tussenpersonen.
Het toepassen van Howey op crypto heeft zich als complex bewezen omdat projecten zeer verschillende niveaus van controle, governance en functionaliteit vertonen. Bovendien heeft het scala aan crypto-activa, van betalingstokens tot NFT’s en protocoltokens, en de snelle evolutie van deze systemen, geleid tot uiteenlopende opvattingen onder regelgevers, rechtbanken en marktdeelnemers, vooral rond secundaire markttransacties.
Op 21 januari 2025 creëerde de waarnemend voorzitter van de SEC een Crypto Task Force om te verduidelijken wanneer digitale activa en gerelateerde transacties onder de federale effectenwetten vallen. De Task Force heeft sindsdien rondetafelgesprekken gehouden en meer dan 300 schriftelijke inzendingen verzameld van uitgevers, investeerders, advocatenkantoren, accountants, academici, verenigingen, beleggingsmaatschappijen, tussenpersonen, dienstverleners, stichtingen en buitenlandse entiteiten.
In juli 2025 gaf de President’s Working Group on Digital Asset Markets het rapport “Strengthening American Leadership in Digital Financial Technology” uit, waarin werd opgeroepen tot een duidelijke taxonomie voor crypto-activa en de SEC en CFTC werden aangespoord om bestaande bevoegdheden te gebruiken om blockchain-innovatie binnen de Verenigde Staten te houden. Diezelfde maand lanceerde de voorzitter van de SEC Project Crypto, een agentschap-brede moderniseringsinspanning om effectenregels aan te passen aan onchain markten.
Op 29 januari 2026 werd aangekondigd dat Project Crypto zal doorgaan als een gezamenlijk SEC-CFTC-initiatief om het toezicht op crypto-activamarkten te harmoniseren. Belangrijk is dat de nieuwe interpretatie de eerste formele stap vertegenwoordigt naar een coherenter regelgevend kader, terwijl de Howey-test zelf intact blijft als bindend precedent.
De SEC stelt dat zij en haar personeel de federale effectenwetten zullen toepassen in overeenstemming met deze interpretatie, ook bij handhaving, terwijl de CFTC bevestigt dat zij de Commodity Exchange Act zal beheren op een manier die in lijn is met de opvattingen van de SEC. Bovendien herhaalt de CFTC dat bepaalde niet-effecten crypto-activa kunnen kwalificeren als “commodities” onder dat statuut.
Definitie van effect en de rol van de Howey-test
Het Congres heeft een opzettelijk brede wettelijke definitie van effect opgesteld, ontworpen om vrijwel elk instrument dat als investering wordt verkocht te omvatten. De definitie vermeldt bekende instrumenten zoals aandelen en obligaties, maar omvat ook open categorieën zoals “investeringscontract,” “certificaat van belang of deelname in een winstdelingsregeling,” en “elk belang of instrument dat algemeen bekend staat als een effect.”
Het Hooggerechtshof heeft herhaaldelijk benadrukt dat deze wetten draaien om economische realiteit, niet om labels. Vorm moet ondergeschikt zijn aan inhoud. Echter, de term “effect” is niet onbeperkt; het Congres was niet van plan een federale remedie te bieden voor elke fraude, en items die worden gekocht voor gebruik of consumptie, of ze nu fysiek of digitaal zijn, vallen over het algemeen buiten het effectenregime.
Er is geen enkele universele test om te bepalen of een instrument een effect is. In plaats daarvan onderzoeken rechtbanken of het past bij een van de instrumenten die in de wettelijke lijst zijn opgesomd. Voor nieuwe of onregelmatige regelingen gebruiken rechtbanken meestal de analyse van het investeringscontract uit de beslissing van 1946 in SEC v. W.J. Howey Co..
Volgens Howey bestaat er een investeringscontract wanneer een persoon geld investeert in een gemeenschappelijke onderneming met een redelijke verwachting van winst die voortvloeit uit de inspanningen van anderen. Bovendien was het de bedoeling van de rechtbank dat deze norm flexibel zou zijn, zodat promotors de regelgeving niet kunnen ontwijken door eenvoudigweg de vorm van het instrument te veranderen.
Vijf kerncategorieën van crypto-activa
Voor de doeleinden van deze release classificeert de SEC crypto-activa in vijf categorieën op basis van kenmerken, toepassingen en functies: digitale grondstoffen, digitale verzamelobjecten, digitale hulpmiddelen, stablecoins en digitale effecten (getokeniseerde effecten). De Commissie merkt echter op dat sommige activa mogelijk niet netjes in een enkele categorie passen of hybride kenmerken kunnen hebben.
De SEC concludeert dat digitale grondstoffen, digitale verzamelobjecten en digitale hulpmiddelen, zoals beschreven in de release, op zichzelf geen effecten zijn. Dat gezegd hebbende, kunnen ze nog steeds worden aangeboden en verkocht volgens een investeringscontract, dat op zichzelf een effect is. Stablecoins kunnen al dan niet effecten zijn, afhankelijk van hun kenmerken, terwijl digitale effecten duidelijk effecten zijn.
Digitale grondstoffen
Een digitale grondstof is een crypto-activum waarvan de waarde intrinsiek is gekoppeld aan de programmatische werking van een functionerend crypto-systeem en aan vraag- en aanboddynamiek, in plaats van aan verwachtingen van winst uit de essentiële managementinspanningen van anderen. Het biedt niet inherent passieve opbrengst of rechten op toekomstige inkomsten, winsten of activa van een bedrijf.
Voorbeelden van digitale grondstoffen zijn Bitcoin, Ether en andere native tokens die deelname aan een live netwerk mogelijk maken. Deze activa verlenen vaak technische rechten, zoals de mogelijkheid om deel te nemen aan consensus (inclusief via staking), transactiekosten of gaskosten te betalen en soms te stemmen over governancevoorstellen. Nieuw gegenereerde tokens en vergoedingen fungeren als prikkels voor validators.
Volgens de SEC is een digitale grondstof geen effect omdat de waarde voortvloeit uit protocolfunctionaliteit, netwerkbeveiliging en bruikbaarheid, gecombineerd met marktvraag en -aanbod. Bovendien vertrouwen kopers niet op de essentiële managementinspanningen van een promotor of centrale onderneming om winst te genereren.
Digitale verzamelobjecten
Een digitaal verzamelobject is een crypto-activum dat is ontworpen om te worden verzameld of gebruikt, vaak representatief voor kunstwerken, muziek, video’s, ruilkaarten, in-game items of cultureel significante digitale objecten. Deze activa genereren niet inherent opbrengst of verlenen rechten op toekomstige inkomsten. Bekende voorbeelden zijn CryptoPunks en andere unieke NFT’s.
Net als fysieke verzamelobjecten verlenen digitale verzamelobjecten doorgaans geen wettelijke rechten of aandelen in een bedrijf dat verband houdt met de maker. Ze kunnen beperkte licenties of intellectuele eigendomsrechten overdragen, vaak beheerst door eindgebruikersovereenkomsten. Bovendien implementeren sociale platforms en games vaak digitale verzamelobjecten om betrokkenheid te verbeteren en vroege of actieve gebruikers te belonen.
De SEC concludeert dat een digitaal verzamelobject op zichzelf geen effect is omdat de waarde voornamelijk artistiek, entertainment, sociaal of cultureel is. Kopers investeren niet in een bedrijfsentiteit met een redelijke verwachting van winst uit de essentiële managementinspanningen van de maker. De Commissie waarschuwt echter dat gefractionaliseerde belangen in een verzamelobject effecten kunnen zijn als ze dergelijke inspanningen en bijbehorende winstverwachtingen met zich meebrengen.
Digitale hulpmiddelen
Een digitaal hulpmiddel is een crypto-activum dat een praktische functie levert, zoals lidmaatschap, ticketing, referenties, eigendomsregistraties of identiteitsbadges. Deze tokens worden vaak uitgegeven voor gebruik binnen crypto-systemen en zijn gericht op bruikbaarheid, niet op investering. Veel digitale hulpmiddelen zijn niet-overdraagbaar of “zielgebonden,” en hun waarde is gekoppeld aan functionaliteit in plaats van speculatie.
Voorbeelden zijn ENS-domeinnamen en bepaalde NFT-gebaseerde tickets. Houders verwerven doorgaans geen rechten in een bedrijf of verwachten geen winst uit de managementinspanningen van de ontwikkelaar. Ontwikkelaars kunnen functies verbeteren, maar dergelijke acties komen meestal niet neer op expliciete beloften die redelijke winstverwachtingen zouden creëren.
Om deze redenen beschouwt de SEC een digitaal hulpmiddel als buiten de definitie van een effect. De kernwaarde is praktische bruikbaarheid, niet een investeringsrelatie. Dat gezegd hebbende, net als bij andere categorieën, kan een digitaal hulpmiddel worden aangeboden als onderdeel van een breder investeringscontract, afhankelijk van de representaties en structuur.
Stablecoins
Een stablecoin is een crypto-activum dat is ontworpen om een stabiele waarde te behouden ten opzichte van een referentie-activum zoals de Amerikaanse dollar. In juli 2025 heeft het Congres de GENIUS Act aangenomen, die een uitgebreid regelgevend kader creëerde voor een specifiek type stablecoin genaamd een “betalingsstablecoin.”
De GENIUS Act sluit expliciet elke betalingsstablecoin uitgegeven door een “toegestane betalingsstablecoin-uitgever,” zoals gedefinieerd in die wet, uit van de wettelijke definitie van een effect. Bijgevolg zullen betalingsstablecoins van toegestane uitgevers categorisch geen effecten zijn zodra de wet van kracht is. Andere stablecoins kunnen echter nog steeds voldoen aan de definitie van effecten, afhankelijk van hun structuur en openbaarmakingen.
Voorafgaand aan de GENIUS Act gaf het SEC-personeel een verklaring af waarin bepaalde stablecoins onder effectenwetten werden beoordeeld. In het licht van het nieuwe statuut, en om haar standpunt te verduidelijken, interpreteert de Commissie nu dat het aanbod en de verkoop van bepaalde stablecoins beschreven in die personeelsverklaring geen effecten omvatten. Bovendien behandelt deze nieuwe interpretatie geen stablecoins buiten die eerdere richtlijnen.
Digitale effecten
Digitale effecten, of getokeniseerde effecten, zijn instrumenten die al zijn opgesomd in de wettelijke definitie van “effect” maar zijn geformatteerd als of vertegenwoordigd door crypto-activa, met eigendomsregistraties die worden bijgehouden op een of meer netwerken. Deze kunnen getokeniseerde aandelen, schulden of andere traditionele instrumenten omvatten.
Getokeniseerde effecten variëren in structuur en de rechten die ze bieden. Waar dergelijke tokens juridische aanspraken op een bedrijfsentiteit verlenen, of houders recht geven op economische distributies van een centrale partij, zijn het effecten. Bovendien benadrukt de SEC dat een getokeniseerd instrument het effectenregime niet verlaat simpelweg omdat het ook niet-financiële of governancevoordelen biedt.
Wanneer crypto-activa onderworpen worden aan een investeringscontract
De SEC herhaalt dat de manier waarop een uitgever een regeling op de markt brengt en promoot cruciaal is om te bepalen of het een investeringscontract vormt. Een niet-effecten crypto-activum wordt onderworpen aan een dergelijk contract wanneer het wordt aangeboden op een manier die een investering van geld in een gemeenschappelijke onderneming induceert, gekoppeld aan representaties of beloften van essentiële managementinspanningen die kopers redelijkerwijs leiden tot winstverwachtingen.
Redelijke verwachtingen zijn afhankelijk van alle feiten en omstandigheden, inclusief de bron, timing en manier van verklaringen. Expliciete, gedetailleerde representaties in whitepapers, openbare of privécommunicaties, of regelgevende documenten die beschrijven hoe de inspanningen van de uitgever winst zullen opleveren, zijn eerder geneigd een investeringscontract vast te stellen dan vage marketingtaal zonder een concreet plan.
De SEC benadrukt dat het onderwerpen van een niet-effecten activum aan een investeringscontract het activum zelf niet transformeert in een effect. Zolang kopers de representaties en beloofde inspanningen van de uitgever redelijkerwijs verbinden met het activum, zijn transacties met dat activum effecten transacties en moeten ze voldoen aan registratie- of vrijstellingsvereisten.
Scheiding van de beloften van de uitgever
Een niet-effecten crypto-activum dat aanvankelijk werd aangeboden onder een investeringscontract blijft niet noodzakelijkerwijs voor altijd aan dat contract gebonden. Het blijft alleen onderworpen zolang kopers redelijkerwijs winst kunnen verwachten uit de essentiële managementinspanningen van de uitgever en geloven dat de eerdere representaties van de uitgever verbonden blijven met het activum.
Scheiding vindt plaats zodra het niet langer redelijk is om de beloften van de uitgever als operationeel te beschouwen. Dit kan gebeuren bij levering of later. Niet-exclusieve indicatoren omvatten de volledige voltooiing van de roadmap van de uitgever of een onvermogen of expliciete weigering om beloofde inspanningen te voltooien. In beide gevallen zouden investeerders niet langer redelijkerwijs winst kunnen verwachten uit die inspanningen.
Als een uitgever zijn verplichtingen heeft nagekomen, zoals het leveren van belangrijke softwarefunctionaliteiten, het behalen van ontwikkelingsmijlpalen of het open-sourcen van code, kan het investeringscontract ophouden te bestaan. Latere aanbiedingen en verkopen van hetzelfde niet-effecten activum door de uitgever zouden geen effecten transacties zijn, tenzij nieuwe verplichtingen een nieuw investeringscontract creëren.
Omgekeerd, als een uitgever er niet in slaagt beloofde essentiële inspanningen uit te voeren, of publiekelijk de ontwikkeling opgeeft, kunnen kopers niet redelijkerwijs verwachten dat die inspanningen winst opleveren. In dat scenario scheidt het activum zich ook van het investeringscontract, hoewel de uitgever nog steeds aansprakelijk kan zijn voor materiële onjuistheden of weglatingen die tijdens het aanbod zijn gedaan.
De SEC verduidelijkt dat deze scheidingsanalyse de oorspronkelijke juridische status van het aanbod niet met terugwerkende kracht verandert. Als een initiële verkoop van een niet-effecten activum werd uitgevoerd onder een investeringscontract zonder registratie of een vrijstelling, kan de uitgever de Securities Act hebben geschonden, zelfs als het activum zich later van het contract scheidt.
Om juridische onzekerheid te verminderen, moedigt de Commissie uitgevers aan om hun essentiële managementinspanningen duidelijk te schetsen, inclusief tijdlijnen, mijlpalen, benodigde middelen en openbare bekendmakingen wanneer die inspanningen zijn voltooid. Dat gezegd hebbende, lost duidelijkheid op zichzelf non-compliance niet op als registratieverplichtingen worden genegeerd.
Protocol mining en effectenwetgeving
De interpretatie behandelt vervolgens of protocol mining op proof-of-work netwerken effecten transacties omvat. Publieke, permissieloze netwerken gebruiken cryptografie en economische prikkels om vertrouwde tussenpersonen te vervangen. Hun onderliggende protocollen coderen consensusregels, technische vereisten en beloningsmechanismen om transacties te valideren en af te wikkelen.
In proof-of-work (PoW) systemen bedienen miners nodes die rekenkracht leveren om cryptografische puzzels op te lossen en nieuwe blokken voor te stellen. De eerste miner die een puzzel oplost, valideert een batch transacties en, zodra andere nodes de oplossing verifiëren, ontvangt nieuw gegenereerde digitale grondstoffen als beloningen. Dit ontwerp stemt netwerkbeveiliging af op middelenverbruik.
Miners kunnen individueel opereren of zich aansluiten bij mining pools. Pooloperators coördineren hardware, software en beveiliging, en verdelen beloningen aan deelnemers, vaak tegen een vergoeding. Bovendien zijn uitbetalingen meestal evenredig aan de bijgedragen hashkracht van elke miner, en miners blijven over het algemeen vrij om op elk moment een pool te verlaten.
De interpretatie van de SEC dekt twee soorten protocol mining: solo mining met behulp van de eigen middelen van een miner, en pooled mining waarbij een pooloperator middelen coördineert en beloningen verdeelt. Het concludeert dat deze activiteiten, zoals beschreven, geen aanbiedingen of verkopen van effecten omvatten, dus deelnemers hoeven geen transacties te registreren of op vrijstellingen te vertrouwen.
Volgens de Howey-analyse is een digitale grondstof niet een van de financiële instrumenten die zijn opgesomd in de wettelijke definitie van een effect. Zelf-mining wordt gekarakteriseerd als een administratieve of ministeriële activiteit, waarbij miners beloningen rechtstreeks verdienen uit protocolregels in plaats van uit de essentiële managementinspanningen van anderen.
Voor mining pools voeren individuele miners nog steeds het kernwerk uit door hashkracht bij te dragen. De functies van pooloperators worden gezien als administratief en ministerieel, niet als essentiële managementinspanningen die aanleiding zouden geven tot een redelijke verwachting van winst uit hun ondernemende activiteit. De SEC merkt echter op dat regelingen waarbij miners passief vertrouwen op operators voor rekenkracht buiten deze interpretatie kunnen vallen.
Protocol staking en staking ontvangsttokens
De interpretatie onderzoekt ook protocol staking op proof-of-stake (PoS) netwerken. In PoS-systemen zetten node-operators de digitale grondstof van het netwerk in om programmatisch te worden geselecteerd als validators van nieuwe blokken. Geselecteerde validators verdienen nieuw geslagen tokens en een deel van de gebruikerstransactiekosten, onderhevig aan bonding- en unbonding-periodes en mogelijke slashing voor wangedrag.
Deelnemers kunnen beloningen verdienen door zelf te staken, validatierechten te delegeren aan derde partij node-operators terwijl ze de controle over activa behouden, gebruik te maken van custodial stakingdiensten, of deel te nemen aan liquid staking-protocollen die Staking Ontvangsttokens uitgeven. Liquid staking-structuren behouden liquiditeit voor depositohouders terwijl onderliggende activa vergrendeld blijven voor consensus.
De interpretatie van de SEC is van toepassing op: zelf-staking door node-operators; zelf-custodial staking rechtstreeks met derde partij validators; custodial regelingen waarbij een bewaarder staket namens depositohouders maar niet beslist of hoeveel te staken; en liquid staking waarbij aanbieders gedeponeerde activa staken met behulp van hun eigen of derde partij nodes terwijl ze Staking Ontvangsttokens uitgeven. Aanvullende diensten zoals slashing-dekking of alternatieve uitbetalingsschema’s worden ook overwogen.
In al deze gedekte scenario’s concludeert de SEC dat protocol staking geen aanbieding en verkoop van een effect omvat, en deelnemers hoeven daarom niet te registreren onder de Securities Act of op vrijstellingen te vertrouwen. De onderliggende redenering draait opnieuw om de afwezigheid van essentiële managementinspanningen door een promotor waarvan investeerders redelijkerwijs winst verwachten.
Zelf-staking wordt gecategoriseerd als administratief of ministerieel: node-operators staken hun eigen activa en interageren rechtstreeks met het protocol. Eigenaren die validatierechten delegeren aan derden of gebruik maken van custodial diensten vertrouwen evenmin op ondernemende inspanningen die zouden voldoen aan Howey’s winst-uit-anderen prong, hoewel dienstverleners mogelijk kosten in rekening brengen.
Voor liquid staking fungeren aanbieders als agenten bij het staken en bepalen ze niet of, wanneer of hoeveel te staken namens depositohouders op een manier die een investeringsregeling creëert. Beloningen komen voort uit protocolniveau-ontwerp, niet uit essentiële managementbijdragen van een aanbieder. Als gevolg hiervan vallen gedekte liquid staking-structuren en gerelateerde diensten buiten de status van effecten transacties.
De status van Staking Ontvangsttokens vereist echter een aparte analyse. Waar een dergelijk token eenvoudigweg een ontvangstbewijs vertegenwoordigt voor een niet-effecten crypto-activum dat niet onderworpen is aan een investeringscontract, concludeert de SEC dat het aanbod en de verkoop geen effect omvatten. Generatie, uitgifte, inwisseling en secundaire handel van dergelijke tokens activeren geen registratie onder de Securities Act.
Daarentegen is een Staking Ontvangsttoken dat een digitaal effect of een niet-effecten activum vertegenwoordigt dat momenteel onderworpen is aan een investeringscontract zelf een effect. Bovendien merkt de SEC op dat haar conclusie voor niet-effecten ontvangstbewijzen ervan uitgaat dat tokenuitgevers geen essentiële managementinspanningen leveren die nieuwe winstverwachtingen creëren buiten de onderliggende stakingmechanismen.
Wrapping en inwisselbare wrapped tokens
De release behandelt vervolgens het proces dat bekend staat als wrapping, waarbij een bewaarder of cross-chain bridge-operator (de Wrapped Token Provider) een gedeponeerd crypto-activum ontvangt en een equivalente hoeveelheid Inwisselbare Wrapped Tokens uitgeeft op een één-op-één basis, zonder opbrengst, winst of aanvullende diensten te beloven.
De Wrapped Token Provider houdt het onderliggende activum vast zodat de totaal ingewisselde en uitstaande wrapped tokens volledig gedekt zijn. Het gedeponeerde activum is vergrendeld en kan niet worden overgedragen, uitgeleend, verpand, herhypothekeerd of anderszins gebruikt. Houders van Inwisselbare Wrapped Tokens kunnen ze één-op-één inwisselen voor het onderliggende activum, waarna de wrapped tokens worden verbrand en het gedeponeerde activum wordt vrijgegeven.
Volgens deze interpretatie omvat het aanbod of de verkoop van een Inwisselbare Wrapped Token dat slechts een ontvangstbewijs is voor een niet-effecten crypto-activum dat niet onderworpen is aan een investeringscontract geen effectenaanbieding. Deelnemers aan de creatie, uitgifte en inwisseling van dergelijke wrapped tokens hoeven die transacties daarom niet te registreren of op vrijstellingen te vertrouwen.
Omgekeerd, als het wrapped token een digitaal effect of een niet-effecten activum vertegenwoordigt dat onderworpen is aan een investeringscontract, wordt het zelf gecategoriseerd als een effect. De SEC benadrukt dat een wrapped token dat als een eenvoudig ontvangstbewijs dient, de economische kenmerken van een effect mist en de rechten of verplichtingen die verband houden met het gedeponeerde activum niet verandert.
Wrapping wordt gepresenteerd als een administratieve of ministeriële functie die is ontworpen om interoperabiliteit tussen netwerken en tokenstandaarden mogelijk te maken. Het creëert op zichzelf geen financiële prikkel buiten vaste één-op-één inwisselbaarheid. Dat gezegd hebbende, als er aanvullende functies of beloften worden geïntroduceerd, kan de regeling onderworpen zijn aan een aparte Howey-analyse.
Airdrops en de Howey investering van geld prong
De SEC onderzoekt ook bepaalde airdrops door de lens van de Howey-test, met de nadruk op het eerste element: een investering van geld. De interpretatie dekt alleen airdrops van niet-effecten crypto-activa waarbij ontvangers geen geld, goederen, diensten of andere overwegingen aan de uitgever verstrekken in ruil voor de airdropped tokens.
Uitgevers gebruiken routinematig airdrops om activa gratis of tegen nominale kosten te distribueren om interesse te genereren, gebruik uit te breiden, vroege gebruikers te belonen, applicaties te promoten, gemeenschapsopbouw aan te moedigen, governance te decentraliseren of deelname te compenseren. Ze selecteren ontvangers op basis van holdings, platformgebruik of andere geschiktheidscriteria, en vereisen soms diensten zoals sociale media-engagement, hoewel die op diensten gebaseerde drops uitdrukkelijk zijn uitgesloten van deze interpretatie.
De interpretatie dekt scenario’s waarin ontvangers mogelijk eerder overweging aan de uitgever hebben verstrekt, maar niet in ruil voor het airdropped activum. Bijvoorbeeld, gebruikers kunnen een netwerk hebben getest voordat een airdrop werd aangekondigd, of al een ander activum bezitten op het moment van een onaangekondigde snapshot.
In gedekte airdrops concludeert de SEC dat het niet-effecten activum niet onderworpen wordt aan een investeringscontract omdat de vereiste “investering van geld” niet is voldaan. Ontvangers verstrekken geen huidige overweging, en de uitgever biedt geen activa aan in ruil voor betaling of diensten. Bijgevolg vereisen deze airdrop-transacties geen registratie of vrijstellingen onder de Securities Act.
Illustratieve voorbeelden omvatten: een verrassingsdistributie aan houders van een gespecificeerd activum; een retroactieve drop aan gebruikers van een testomgeving wanneer er geen eerdere belofte was gedaan; en een gratis airdrop aan gebruikers van een applicatie die voldoen aan geschiktheidscriteria op basis van eerder gedrag, waarbij de drop niet vooraf werd aangekondigd.
De SEC benadrukt dat deze interpretatie geen airdrops van digitale effecten behandelt en de bredere juridische interpretatie van wat een “verkoop” onder federale effectenstatuten vormt niet verandert. Bovendien blijven airdrops die expliciete uitwisselingen van overwegingen omvatten, zoals het uitvoeren van diensten, buiten de reikwijdte van de richtlijnen.
Andere juridische regimes en economische impact
Het Office of Management and Budget heeft deze interpretatie aangemerkt als een “belangrijke regel” en heeft deze beoordeeld als een significante regelgevende actie. Omdat het document interpretatief is in plaats van wetgevend, kan het onmiddellijk van kracht worden zonder kennisgeving en commentaar, met specifieke focus op federale effectenwetten en gerelateerde CFTC-richtlijnen onder de Commodity Exchange Act.
De SEC verduidelijkt dat de interpretatie niet bedoeld is om in te grijpen in afzonderlijke juridische kaders zoals belastingwetgeving of anti-witwasverplichtingen, die buiten de reikwijdte van deze release vallen. Marktdeelnemers moeten die regimes echter onafhankelijk blijven overwegen.
Economisch verwacht de SEC dat de interpretatie aanzienlijke duidelijkheid zal bieden over hoe federale effectenwetten van toepassing zijn op verschillende soorten crypto-activa en op transacties zoals protocol mining, protocol staking, wrapping en airdrops. Het document creëert geen nieuwe juridische verplichtingen voor uitgevers of investeerders in digitale effecten en gerelateerde producten, maar kan gedrag verschuiven waar huidige praktijken afwijken van de opvattingen van de Commissie.
De Commissie verwacht dat duidelijkere richtlijnen juridische onzekerheid en nalevingskosten zullen verminderen, wat mogelijk meer conforme uitgifte van digitale effecten en gerelateerde instrumenten aanmoedigt. Bovendien kan verhoogde duidelijkheid voor niet-effecten activa grotere activiteit, concurrentie en innovatie ondersteunen in gedistribueerde grootboektechnologieën.
Sommige uitgevers van digitale effecten of crypto-activagerelateerde effecten moeten mogelijk hun bedrijfsmodellen aanpassen, registratie- of vrijstellingskosten dragen en openbaarmakingen verbeteren. Investeerders kunnen ook kapitaal heralloceren naarmate ze beter begrijpen wanneer een crypto-activum een effect is of wordt aangeboden onder een investeringscontract.
Over het algemeen verwacht de SEC dat deze gezamenlijke interpretatie met de CFTC de prijsefficiëntie zal verbeteren, kapitaalvorming zal versterken en concurrentie zal bevorderen, terwijl het een voorspelbaardere omgeving biedt voor innovatie en ondernemerschap in de Amerikaanse crypto-markten onder het zich ontwikkelende landschap van crypto-activaregulering.
