De incentivi stablecoin van de CLARITY Act zijn het nieuwe strijdtoneel geworden tussen banken en de crypto-industrie in Washington. Enkele dagen voor een beslissende fase van het wetsvoorstel hebben zes grote bankenverenigingen de Senate Banking Committee gevraagd om elke verwijzing naar stablecoin-gerelateerde beloningen uit de tekst te schrappen.
Het verzoek kwam op 8 mei binnen en richt zich rechtstreeks op Section 404 van de CLARITY Act, het deel dat de incentives regelt die door crypto-platformen aan gebruikers worden aangeboden. Het gaat niet om een technisch detail. Op het spel staat de mogelijkheid voor stablecoin om het reële gebruik van de netwerken te belonen, of daarentegen een bijna volledig verbod op elke vorm van incentive.
De kern van het probleem is politiek, maar ook industrieel. De crypto-sector had al een compromis aanvaard dat in de Senaat was uitonderhandeld. Nu probeert het bankenfront echter het debat te heropenen over een van de meest gevoelige punten van het hele regelgevingskader.
Summary
Banken vragen om stablecoin-incentives uit de CLARITY Act te schrappen
De gezamenlijke brief die naar het Senate Banking Committee is gestuurd, is ondertekend door de American Bankers Association, het Bank Policy Institute, de Consumer Bankers Association, het Financial Services Forum, de Independent Community Bankers of America en de National Bankers Association.
Het uitgesproken doel is duidelijk: het taalgebruik te verwijderen uit het wetsvoorstel dat incentives toestaat voor gebruikers van stablecoin. Het precieze mikpunt is Section 404, dus de sectie die de beloningen voor stablecoin en CLARITY Act regelt.
De timing weegt door. De bankenverenigingen en de CLARITY Act botsen net op het moment dat in Washington wordt gezocht naar een evenwicht rond een thema dat digitale betalingen, bankconcurrentie en het businessmodel van exchanges raakt.
De inzet gaat verder dan een juridische formulering. De strijd over de incentivi stablecoin van de CLARITY Act heeft namelijk betrekking op de controle over de dagelijkse relatie met gebruikers: aan de ene kant de traditionele banken, aan de andere kant de crypto-platformen die liquiditeit binnen hun eigen ecosystemen willen houden.
Het compromis dat al in de Senaat was bereikt
Voor de druk van het bankenfront was in de Senaat al een evenwichtspunt naar voren gekomen. Senator Thom Tillis en senatrice Angela Alsobrooks hadden na vier maanden onderhandelen een compromis bereikt.
De overeenkomst verbood passief rendement op stablecoin, maar liet ruimte voor beloningen op basis van de daadwerkelijke activiteit van gebruikers. In de praktijk sloot de tekst een rente uit die simpelweg wordt verkregen door stablecoin in een wallet te parkeren, maar liet beloningen toe die gekoppeld zijn aan het reële gebruik van crypto-platformen en -netwerken.
Dit is de kern van het compromis: het passieve yield scheiden van activity-based incentives. Voor de industrie betekende die passage al een aanzienlijke concessie.
Na de publicatie van de markup gaf ook de markt een signaal. De CEO van Coinbase, Brian Armstrong, steunde die formulering publiekelijk op X met een kort bericht: “mark it up”.
Waarom de CLARITY Act en Section 404 het gevoeligste punt zijn geworden
Section 404 is vandaag het centrum van de confrontatie tussen traditionele financiën en de digitale industrie. Hier wordt beslist of beloningen voor stablecoin en CLARITY Act in een beperkte en gereguleerde vorm kunnen bestaan, of dat het verbod zich vrijwel volledig moet uitstrekken.
Volgens het bankenfront laat de compromisformulering ruimte voor structuren die in feite lijken op rente op deposito’s, maar dan onder een andere naam. Daarom vragen de banken die tegen incentives voor stablecoin zijn om elke opening te sluiten.
Aan de crypto-zijde werd de tekst daarentegen al geïnterpreteerd als een restrictief compromis. Passief rendement bleek verboden, terwijl alleen incentivi toegestaan bleven die verbonden zijn aan het daadwerkelijke gebruik van de platformen.
De echte kern achter de incentivi stablecoin van de CLARITY Act
Daarom trekt de confrontatie zoveel aandacht. De discussie gaat niet langer alleen over de regulering van stablecoin. Het gaat ook over hoeveel ruimte de wetgever wil laten voor de concurrentie tussen bankrekeningen en digitale wallets.
Het risico op depositovlucht blijft centraal in het debat
Het belangrijkste argument van de banken is bekend: als stablecoin beloningen kunnen bieden, zelfs in beperkte vorm, zou een deel van de deposito’s het bancaire systeem kunnen verlaten. Volgens deze redenering zou het risico op depositovlucht door stablecoin het vermogen van banken om krediet te verstrekken kunnen verminderen.
Op dit punt heeft ook de White House Council of Economic Advisers ingegrepen, die de impact heeft geanalyseerd van een totaalverbod op yield op stablecoin. De gerapporteerde beoordeling geeft aan dat een volledig verbod een beperkt effect zou hebben op bankkrediet.
De Council of Economic Advisers heeft bovendien het extreme scenario dat in het meest alarmerende deel van het debat wordt opgeroepen, als “highly unlikely” omschreven. Dit is een belangrijke passage, omdat ze een van de belangrijkste argumenten relativeert die worden gebruikt om een bredere verstrakking te rechtvaardigen.
- De banken vragen om alle taal over incentives uit de CLARITY Act te schrappen.
- Het Senaatscompromis verbiedt passief rendement, maar staat beloningen toe die gebaseerd zijn op de reële activiteit van gebruikers.
- De analyse van het Witte Huis wijst op een beperkte impact op bankkrediet in het geval van een totaalverbod op yield.
Voor investeerders, exchanges en crypto-bedrijven is de kwestie dus niet enkel regulatoir. Als het systeemrisico beperkt lijkt, kan de druk om elke incentive te elimineren ook worden gelezen als een concurrentiestrijd om funding en om de relatie met de klant.
Een conflict dat verder gaat dan de wettekst
Het geschil tussen banken die tegen incentives voor stablecoin zijn, legt een dieper conflict bloot. Aan de ene kant staan de retailbanken, bezorgd dat eenvoudig te gebruiken digitale instrumenten liquiditeit buiten traditionele betaal- en spaarrekeningen kunnen houden. Aan de andere kant staan de crypto-bedrijven, die in activity-based incentives een manier zien om de adoptie te stimuleren zonder stablecoin in zuivere rendementsproducten te veranderen.
In dit kader zijn de CLARITY Act en Section 404 de meest concrete test geworden van hoe de Verenigde Staten de concurrentie tussen de bancaire dollar en de getokeniseerde dollar willen reguleren.
De uitkomst kan veel verder reiken dan de formulering van één enkele sectie. Als de lijn van de bankenverenigingen de overhand krijgt, zal de markt dat signaal lezen als een sluiting zelfs tegenover de meest beperkte vormen van incentive die aan gebruik zijn gekoppeld. Als daarentegen het door Tillis en Alsobrooks uitonderhandelde compromis standhoudt, kunnen de marktdeelnemers dat interpreteren als een eerste gereguleerd speelveld voor crypto-modellen die dichter bij gebruikswaarde staan dan bij financieel rendement.
En precies hier houdt de Senaatsmarkup over de CLARITY Act op een louter procedurele stap te lijken. Ze wordt in plaats daarvan een krachtmeting tussen twee vormen van intermediair functioneren en een directe test van de impact van de CLARITY Act op banken en exchanges.
