Volgens Sam Altman, CEO van OpenAI, heeft de mensheid officieel de drempel van een nieuw en onomkeerbaar tijdperk overschreden: dat van de superintelligente kunstmatige intelligentie.
“We hebben de gebeurtenishorizon overschreden; de lancering is begonnen”,
verklaart Altman, waarbij hij benadrukt dat we nu een fase zijn ingegaan waarin kunstmatige intelligentie niet alleen snel evolueert, maar dit op een autonome en versnelde manier doet.
Ondanks het ontbreken van zichtbare signalen, waarschuwt Altman dat een diepe transformatie al aan de gang is. Achter de schermen van de grote technologiebedrijven komen systemen naar voren die in steeds bredere gebieden het menselijk intellect kunnen overtreffen.
Inhoudsopgave
ChatGPT: krachtiger dan welke mens dan ook? De mening van Sam Altman van OpenAI
Altman aarzelt niet om te verklaren dat “in zekere zin, ChatGPT is al krachtiger dan enig mens dat ooit heeft geleefd”.
Met honderden miljoenen gebruikers die elke dag op dit hulpmiddel vertrouwen voor steeds complexere taken, oefent kunstmatige intelligentie al een enorme invloed uit op de samenleving.
En dit roept een cruciale vraag op. Namelijk dat zelfs kleine gebreken in deze systemen schade op grote schaal kunnen veroorzaken, versterkt door hun wijdverspreide verspreiding.
Altman voorspelt dat we al binnen het volgende jaar de komst zullen zien van agenten die in staat zijn echte cognitieve taken uit te voeren, wat een revolutie teweeg zal brengen in de ontwikkeling van software en andere sectoren met een hoge intellectuele intensiteit.
In 2026, volgens Altman, zal kunstmatige intelligentie niet langer beperkt zijn tot het herwerken van bestaande informatie, maar zal het in staat zijn om nieuwe ontdekkingen te genereren. Hiermee wordt de weg vrijgemaakt voor een ongekende vorm van digitale creativiteit.
Tegen 2027 zouden we de introductie kunnen zien van robots die in staat zijn om in de fysieke wereld te opereren, een stap die de definitieve intrede van AI in ons dagelijks leven zou markeren.
Elke voorspelling van Altman lijkt de vorige te overtreffen en schetst een traject dat recht naar superintelligentie wijst: systemen met intellectuele capaciteiten die superieur zijn aan die van mensen in bijna alle gebieden.
Een van de meest verontrustende aspecten van de huidige ontwikkeling van AI is wat Altman een “larvale versie van recursieve zelfverbetering” noemt.
In de praktijk helpt kunstmatige intelligentie onderzoekers al om toekomstige versies van zichzelf te bouwen, waardoor de vooruitgang exponentieel wordt versneld.
“Als we erin slagen om een decennium aan onderzoek in een jaar, of in een maand, te doen, dan zal de voortgang uiteraard heel anders zijn”,
legt Altman uit.
Dit fenomeen wordt verder versterkt dankzij feedbackcycli. Technologische ontwikkeling genereert economische waarde, die op zijn beurt krachtigere infrastructuren financiert, die nog geavanceerdere systemen produceren.
Een getransformeerd bedrijf, maar niet onherkenbaar
In de toekomst stelt Altman zich een wereld voor waarin het tempo van ontdekkingen zo snel zal zijn dat het bijna onbegrijpelijk wordt:
“Misschien gaan we van het oplossen van de hoge-energie fysica het ene jaar naar het beginnen met de kolonisatie van de ruimte het volgende jaar”.
Ondanks de revolutionaire aard van deze veranderingen, is Altman van mening dat veel aspecten van het menselijk leven vertrouwd zullen blijven. Mensen zullen blijven verliefd worden, kunst creëren en genieten van de eenvoudige geneugten.
Echter, onder dit oppervlak zal de samenleving diepe veranderingen ondergaan. Hele beroepscategorieën zouden kunnen verdwijnen, misschien sneller dan dat er nieuwe banen worden gecreëerd of werknemers worden omgeschoold.
De hoop, volgens Altman, is dat de gegenereerde rijkdom door deze vooruitgangen het mogelijk maakt om sociale beleidsmaatregelen te verkennen die tot nu toe ondenkbaar waren. Om te helpen deze toekomst voor te stellen, stelt Altman een gedachte-experiment voor.
Oftewel, een boer van duizend jaar geleden zou onze moderne beroepen beschouwen als “nepbanen”, ervan overtuigd dat we onze tijd doorbrengen met spelen omdat we al alles hebben wat we nodig hebben.
Onze nakomelingen, suggereert Altman, zouden naar onze huidige carrières kunnen kijken met dezelfde verbazing.
Onder alle kwesties die naar voren zijn gebracht, is er één die AI-beveiligingsexperts wakker houdt: het zogenaamde afstemmingsprobleem. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat superintelligente systemen handelen in lijn met de menselijke waarden en intenties?
Altman benadrukt de noodzaak om een manier te vinden om ervoor te zorgen dat de AI “leert en handelt naar wat we collectief op de lange termijn willen”. Een taak die allesbehalve eenvoudig is, vooral in een geglobaliseerde wereld met vaak conflicterende waarden.
In tegenstelling tot de algoritmen van sociale media, die de betrokkenheid maximaliseren door gebruik te maken van menselijke psychologische zwakheden, zal de superintelligentie moeten worden ontworpen om het collectieve welzijn te dienen.
Maar wat precies “bene collettivo” betekent, is een vraag die nog steeds onbeantwoord is.
“Hoe eerder de wereld een gesprek kan beginnen over wat deze brede grenzen zijn en hoe we de collectieve afstemming definiëren, hoe beter”,
waarschuwt Altman.
Een brein voor de wereld
Altman beschrijft het project van OpenAI als de bouw van “een brein voor de wereld”. Het is geen metafoor: het gaat om cognitieve systemen die bedoeld zijn om te integreren in elk aspect van de menselijke beschaving, waarbij ze de menselijke capaciteiten in alle sectoren overtreffen.
Volgens Altman staan we op het punt een tijdperk binnen te gaan waarin intelligentie te goedkoop zal zijn om te meten, en net zo alomtegenwoordig en toegankelijk zal worden als elektriciteit.
En voor degenen die deze uitspraken als sciencefiction beschouwen, herinnert Altman eraan dat slechts een paar jaar geleden de huidige capaciteiten van AI even onwaarschijnlijk leken.
“Als we u in 2020 hadden verteld dat we zouden komen waar we vandaag zijn, zou het waarschijnlijk gekker hebben geleken dan onze huidige voorspellingen voor 2030”, zegt hij.
Terwijl de industrie van kunstmatige intelligentie zijn race voortzet, eindigt Altman met een wens die meer als een gebed klinkt:
“We kunnen soepel, exponentieel en zonder incidenten opschalen via de superintelligentie”.
Zijn visie is geen verre voorspelling, maar een werkelijkheid in uitvoering. De race naar superintelligentie is niet iets dat op het punt staat te beginnen: het is al begonnen. En de mensheid moet zich voorbereiden om met de gevolgen ervan samen te leven.




