Het RSA-cryptografisch algoritme is een belangrijk algoritme in de crypto-sector.
Het betreft een asymmetrisch cryptografie-algoritme dat al in 1977 is uitgevonden en dat wordt gebruikt om informatie te versleutelen of te ondertekenen.
In het bijzonder in de crypto-sector is het essentieel omdat het mogelijk maakt om transactieverzoeken te ondertekenen, waardoor ze legitiem worden.
Inhoudsopgave
Het RSA-algoritme
RSA zijn de initialen van de achternamen van de drie uitvinders van dit algoritme, namelijk Ronald Rivest, Adi Shamir en Leonard Adleman.
Het RSA-algoritme is een openbaar-sleutelcryptosysteem. Het wordt “asymmetrisch” genoemd omdat het gebaseerd is op een versleutelingsmethode die gebruikmaakt van een paar wiskundig gerelateerde, maar verschillende sleutels: de privésleutel en de openbare sleutel.
De openbare sleutel wordt gedeeld met anderen, terwijl de privésleutel uiteraard absoluut geheim moet worden gehouden. De openbare sleutel wordt gebruikt om gegevens te versleutelen, maar om ze te ontsleutelen is de privésleutel nodig.
In de klassieke symmetrische cryptografie wordt daarentegen één enkele sleutel gebruikt om te versleutelen en te ontsleutelen, dus die sleutel moet geheim worden gehouden en kan niet openbaar worden gemaakt. Asymmetrische cryptografie daarentegen maakt het mogelijk om de openbare sleutel veilig met iedereen uit te wisselen.
De veiligheid
Deze methode blijkt veilig te zijn omdat deze is gebaseerd op het wiskundige principe dat het relatief eenvoudig is om twee zeer grote priemgetallen met elkaar te vermenigvuldigen, maar het extreem moeilijk (en computationeel kostbaar) is om het resultaat in zijn oorspronkelijke priemfactoren te ontbinden.
In de praktijk deelt de gebruiker zijn openbare sleutel met iedereen, zodat iedereen deze kan gebruiken om een bericht te versleutelen en naar hem te sturen. Wanneer hij het versleutelde bericht ontvangt, moet de gebruiker zijn geheime privésleutel gebruiken om het te ontsleutelen.
Op deze manier kan alleen de gebruiker die de privésleutel bezit het lezen, terwijl iedereen anders het versleuteld zal zien en het in feite niet kan ontcijferen.
In feite is het niet helemaal onmogelijk om het bericht te ontcijferen, omdat als men toevallig de private sleutel zou raden, men het zou kunnen ontcijferen. Maar het is zo moeilijk om de private sleutel te vinden dat het ofwel praktisch onmogelijk is, of een immense inspanning zou vereisen, absoluut buiten bereik voor wie dan ook.
Gebruik
Waarschijnlijk het meest voorkomende gebruik van het RSA-algoritme is voor veilig online browsen.
Wanneer je een website bezoekt, doe je dat tegenwoordig via het HTTPS-protocol, waarbij de S aan het einde staat voor “Secure” (Veilig).
Dit veilige protocol versleutelt de gegevens die van de server naar de gebruiker worden uitgewisseld, en vice versa, met behulp van de SSL/TLS-protocollen. Deze protocollen gebruiken het RSA-algoritme tijdens de initiële fase van de verbinding, bekend als handshake, om een veilig communicatiekanaal tot stand te brengen.
In het bijzonder, wanneer men verbinding maakt met een website via HTTPS (tegenwoordig bijna altijd), stuurt de server zijn SSL/TLS-certificaat, dat zijn publieke sleutel bevat, vaak gegenereerd met het RSA-algoritme. De eigen browser genereert op zijn beurt een tijdelijke sleutel voor symmetrische encryptie en versleutelt deze met de publieke RSA-sleutel van de server.
Op dat punt stuurt de browser de versleutelde sleutel naar de server, die deze ontsleutelt met behulp van zijn eigen RSA privésleutel. Op deze manier wordt ervoor gezorgd dat zowel de browser als de server dezelfde geheime sleutel bezitten, waarmee de volgende datapakketten worden versleuteld met symmetrische encryptie, omdat dit veel sneller en efficiënter is voor de overdracht van grote hoeveelheden gegevens.
Het RSA-algoritme wordt ook gebruikt voor digitale handtekeningen.
Men gaat echter andersom te werk, namelijk door de privésleutel te gebruiken voor de ondertekening (oftewel de versleuteling) en de publieke sleutel voor verificatie (de ontsleuteling).
Het gebruik in de crypto-sector
Dit is precies het gebruikelijke gebruik van asymmetrische versleutelingsalgoritmen in de crypto sector.
Wanneer men een on-chain transactie wil uitvoeren, moet deze worden ondertekend zodat de nodes deze als legitiem herkennen, namelijk afkomstig van de eigenaar van het adres waar de fondsen vandaan komen.
Zodra de transactie is gegenereerd, wordt deze verwerkt door een hashfunctie, die een unieke digitale vingerafdruk van de transactie creëert.
Wanneer de afzender deze naar de nodes stuurt voor bevestiging, ondertekent hij deze feitelijk met zijn eigen privésleutel, zodat er wiskundig bewijs is dat het alleen door de rechtmatige eigenaar van de fondsen is aangevraagd.
De nodes kunnen verifiëren dat de handtekening geldig is door gebruik te maken van de publieke sleutel van de afzender, die overeenkomt met het wallet-adres van waaruit de transactie is verzonden. Als de verificatie slaagt, wordt de transactie geaccepteerd en toegevoegd aan een blok.
Bovendien kunnen iedereen, en niet alleen de nodes, deze verificatie uitvoeren, juist omdat de publieke sleutel bij iedereen bekend is, aangezien deze overeenkomt met het publieke adres van de afzender van de transactie, dat op zijn beurt openbaar is.
Het ECDSA-algoritme
Om eerlijk te zijn, gebruiken veel crypto-protocollen, waaronder Bitcoin en Ethereum, een ander asymmetrisch cryptografisch algoritme om de transacties te ondertekenen.
Het betreft het Elliptic Curve Digital Signature Algorithm (ECDSA), waarvan de werking conceptueel echter hetzelfde is als RSA.
ECDSA wordt geprefereerd boven RSA omdat het efficiënter en veiliger is, aangezien het kleinere sleutels gebruikt, maar met hetzelfde beveiligingsniveau als RSA. Bijvoorbeeld, een ECDSA-sleutel van 256 bit biedt een vergelijkbare beveiliging als een RSA-sleutel van 3072 bit.
Op deze manier worden de gegevensgrootte van transacties verminderd, waardoor er ruimte op de blockchain wordt bespaard en de kosten worden verlaagd.
Bovendien zijn de handelingen van ondertekening en verificatie met ECDSA computationeel sneller dan die met RSA.




