Elke swap op een gedecentraliseerde exchange laat een klein spoor achter: een prijs die niet langer overeenkomt met de bredere markt. Dat gat, hoe klein het meestal ook is, financiert stilletjes een hele industrie van arbitragebots en MEV-zoekers. Nieuw onderzoek van het MEV-X-onderzoeksteam, in samenwerking met academische partners van de HSE University, onderzoekt precies hoeveel waarde er wordt gecreëerd door deze micro‑dislocaties, en wie die uiteindelijk behoudt. De bevindingen wijzen op een specifiek antwoord voor AMM‑kostenoptimalisatie: pools die geen kosten rekenen op arbitrage‑trades vangen de meeste totale waarde, ook al klinkt dat op het eerste gezicht omgekeerd.
Inhoudsopgave
Belangrijkste inzichten
- DeFi‑markten zijn over het algemeen efficiënt, maar op microniveau voortdurend gedisloceerd, omdat bijna elke swap de prijs van een pool van de bredere markt wegduwt.
- De gecombineerde waarde die vrijkomt door die verkeerde prijsstelling — de zogeheten dislocatiewaarde — wordt gemaximaliseerd wanneer een pool nul kosten rekent op de arbitrage die de fout corrigeert.
- Constant‑product AMM’s zoals het klassieke x·y=k‑model kunnen theoretisch slechts tot 50% van de dislocatiewaarde via kosten vastleggen, en in echte markten wordt zelfs dat vaak niet gehaald.
- Met AMM‑hooks kan een pool een mechanisme uitvoeren dat interne arbitrage op atomair niveau uitvoert na elke swap, waardoor waarde wordt veiliggesteld die anders onbenut zou blijven of door externe zoekers zou worden opgeëist.
- Retailtraders blijven normale swapkosten betalen; alleen de interne rebalancing‑trade van de pool zelf wordt zonder kosten uitgevoerd.
De verborgen inefficiëntie van DeFi: waar arbitragewaarde vandaan komt
Arbitrage in gedecentraliseerde finance bestaat omdat pools traag reageren op prijsveranderingen elders. Elke swap die groot genoeg is om de prijs van een pool van de marktprijs weg te bewegen, creëert een opening, en iemand, ergens, houdt dat meestal in de gaten. Volgens de onderzoekers van MEV-X en HSE University is dit geen incidentele fout — het is structureel. Bijna elke trade veroorzaakt een kleine dislocatie, en elk daarvan wordt een potentiële winstkans voor wie het het snelst arbitreert.
Wat is dislocatiewaarde in AMM’s
De onderzoekers definiëren dislocatiewaarde als de totale prijs die vrijkomt door een verkeerde prijsstelling: de winst van de arbitrageur plus de kosten die de pool op die arbitrage‑trade int. Het is een eenvoudig idee met een nuttig gevolg — het stelt je in staat niet alleen te meten hoeveel waarde een marktimefficiëntie creëert, maar ook hoe die waarde wordt verdeeld tussen de twee betrokken partijen.
Waarom arbitragekosten de marktefficiëntie aantasten
Hier zit de twist: kosten rekenen op arbitrage herverdeelt niet alleen de dislocatiewaarde, het verkleint die ook. Wanneer een pool een positieve fee instelt op de corrigerende trade, wordt een deel van de kans economisch onaantrekkelijk voor de arbitrageur om nog op te halen. Dat deel wordt ook niet door de pool vastgelegd — het verdampt simpelweg, blijft ongerealiseerd omdat de arbitrage stopt voordat de pool volledig wordt herprijsd. De simulaties in de studie kwantificeren dit: bij het kostenniveau dat de fee‑inkomsten van de pool maximaliseert, was de totale dislocatiewaarde al gedaald tot 74,62% van het maximum.
De theoretische grenzen van AMM‑kostenstructuren
Nul kosten op arbitrage levert de grootst mogelijke pool aan waarde op, maar die waarde gaat volledig naar degene die de trade uitvoert — meestal een externe arbitrageur, niet de liquiditeitsverschaffer die het risico draagt. Deze spanning staat centraal in het betoog van het paper om AMM‑kostenoptimalisatie volledig te heroverwegen.
Nul kosten maximaliseren de totale waarde
In de numerieke simulatie van de onderzoekers leverde nul kosten op arbitrage de maximale dislocatiewaarde van 24,75 eenheden op, waarbij het volledige bedrag naar de arbitrageur ging. Verhoog je de fee ook maar een beetje, dan begint het totaal onmiddellijk te dalen. Duw je die voorbij ongeveer 0,99%, dan overstijgen de kosten wat een arbitrageur ooit kan terugverdienen — op dat punt vindt de arbitrage simpelweg niet plaats, verdient de pool niets, en blijft de verkeerde prijsstelling ongecorrigeerd staan.
Het team testte dit in negen verschillende marktconfiguraties, waarbij de liquiditeitsverhouding tussen de volatiele pool en de referentiepool, en de grootte van de prijsdislocatie varieerden. De vorm van het resultaat bleef elke keer gelijk — alleen de dollarbedragen veranderden. Ze voerden dezelfde test ook uit op zes verschillende AMM‑architecturen, waaronder Uniswap V2, de geconcentreerde liquiditeit van Uniswap V3, Balancer, Curve, Trader Joe en DODO. Het nul‑kostenoptimum kwam bij al deze modellen naar voren.
Constant‑product‑pools lopen vast op 50%
Voor constant‑product AMM’s — de x·y=k‑formule achter pools zoals Uniswap V2 — werkt het paper een harde bovengrens uit. Een liquiditeitsverschaffer die zijn fee puur afstemt op het maximaliseren van de eigen fee‑inkomsten kan in het beste geval ongeveer 50% van de maximale dislocatiewaarde vastleggen wanneer de prijsafwijking klein is. In het numerieke voorbeeld lag de optimale fee rond 0,50%, waarmee 12,36 eenheden werden onttrokken, of 49,94% van het maximum. Bij de meer conventionele fee van 0,30% nam de pool slechts 10,42 eenheden (42,08% van het maximum), terwijl de arbitrageur nog steeds met 12,08 wegliep. Vergroot je de dislocatie tot 10%, dan daalt de piek in fee‑inkomsten nog iets verder, tot ergens tussen 47,1% en 49,1% van het maximum, om pas weer richting 50% te gaan naarmate dislocaties kleiner worden.
Waarom is dit belangrijk buiten de wiskunde om? Omdat het laat zien dat onder de huidige marktstructuur — waarin de pool en de arbitrageur gescheiden, eigenbelang nastrevende partijen zijn — liquiditeitsverschaffers structureel begrensd zijn in hoeveel van deze waarde ze ooit realistisch kunnen behouden, ongeacht hoe zorgvuldig ze hun fees afstemmen.
Liquiditeitsverschaffers en arbitrageurs samenbrengen
Als een positieve fee de totale taart verkleint, en een nul‑fee de hele taart aan een externe zoeker geeft, is de enige uitweg om de splitsing volledig te verwijderen. De voorgestelde oplossing in het paper is om de liquiditeitsverschaffer en de arbitrageur samen te voegen tot één actor, zodat de waarde de handen van de pool zelf nooit verlaat.
Hoe AMM‑hooks interne arbitrage mogelijk maken
Deze samenvoeging werd technisch mogelijk met AMM‑hooks — code waarmee een pool kan reageren op zijn eigen statuswijzigingen binnen dezelfde transactie als de trade van een gebruiker. Met AMM‑hooks kan een pool een atomaire, interne arbitrage uitvoeren op het moment dat een retail‑swap een dislocatie creëert. Omdat de correctie binnen dezelfde transactie plaatsvindt, is er geen tijdsvenster voor een externe zoeker om in te grijpen, geen priority‑fee‑veiling en geen MEV‑lekkage naar een block builder. Dit is atomische arbitrage‑uitvoering in de praktijk: de pool wordt in feite zijn eigen snelste en meest efficiënte arbitrageur.
Wat er verandert voor retailtraders
Cruciaal is dat deze interne, kostenvrije arbitrage alleen geldt voor de rebalancing‑trade van de pool zelf — niet voor gewone gebruikers. Retailtraders blijven de normale swapkosten betalen die ze altijd al zouden betalen, en die fee is nog steeds wat liquiditeitsverschaffers compenseert voor het risico van het aanhouden van inventory. De nul‑fee‑behandeling is strikt voorbehouden aan de interne correctiestap van de pool.
Er is een secundair voordeel dat het vermelden waard is voor iedereen die nadenkt over strategieën voor liquiditeitsverschaffer‑arbitrage: het internaliseren van de rebalance voegt niet alleen fee‑inkomsten toe, het maakt ook een deel van de prijsafwijking ongedaan die door de oorspronkelijke swap werd gecreëerd. Hoeveel hangt af van de diepte van de referentiepool en de gehanteerde fee — tegenover een diepe referentiepool bij nul kosten veert de pool bijna exact terug naar het oorspronkelijke niveau. Een ondiepere referentiepool, of een positieve fee, laat een deel van die afwijking bestaan.
Waarom dit het gesprek over AMM‑ontwerp verandert
De praktische implicatie reikt verder dan één enkel protocol. Als het nul‑fee gezamenlijke optimum daadwerkelijk standhoudt over AMM‑formules heen — zoals de test met zes architecturen suggereert — dan laat elke pool die vasthoudt aan een conventionele positieve fee op arbitrage per definitie dislocatiewaarde liggen die DeFi‑deelnemers anders zouden kunnen vastleggen. Dat is een betekenisvol concurrentiesignaal voor protocolontwerpers die afwegen of ze hook‑gebaseerde interne arbitrage moeten invoeren of moeten vasthouden aan het traditionele model waarin externe zoekers om MEV concurreren.
Het herkadert ook wat “efficiënte” fee‑instelling überhaupt betekent voor een liquiditeitspool. Optimaliseren puur voor fee‑inkomsten, zoals de meeste AMM’s vandaag doen, blijkt een ander — en lager begrensd — doel te zijn dan optimaliseren voor totale waardevastlegging. Het onderscheid is het belangrijkst voor grotere pools en protocollen, waar zelfs kleine procentuele verbeteringen in vastgelegde dislocatiewaarde zich op schaal vertalen in reële inkomsten.
FAQ
Waardoor ontstaan arbitragemogelijkheden op DeFi‑markten?
Bijna elke swap beweegt een pool weg van de marktprijs, waardoor inefficiënties op microniveau ontstaan die arbitragemogelijkheden openen.
Waarom verlaagt het rekenen van kosten op arbitrage de totale dislocatiewaarde?
Positieve kosten op arbitrage verlagen de dislocatiewaarde omdat een deel van de arbitragemogelijkheid ongerealiseerd blijft doordat de arbitrageur wordt ontmoedigd om deze uit te voeren.
Hoe kan een AMM de inkomsten van liquiditeitsverschaffers uit arbitrage maximaliseren?
Door nul kosten op arbitrage te rekenen en de arbitrage‑operatie atomair te internaliseren, waarbij de rollen van liquiditeitsverschaffer en arbitrageur worden samengevoegd tot één.
Wat is de rol van AMM‑hooks bij arbitrage‑optimalisatie?
AMM‑hooks stellen een pool in staat om atomische interne arbitrage uit te voeren zonder MEV‑lekkage, zodat arbitragewaarde wordt vastgelegd voor liquiditeitsverschaffers in plaats van verloren te gaan aan externe zoekers.
{“@context”:”https://schema.org”,”@type”:”FAQPage”,”mainEntity”:[{“@type”:”Question”,”name”:”Waardoor ontstaan arbitragemogelijkheden op DeFi-markten?”,”acceptedAnswer”:{“@type”:”Answer”,”text”:”Bijna elke swap beweegt een pool weg van de marktprijs, waardoor inefficiënties op microniveau ontstaan die arbitragemogelijkheden openen.”}},{“@type”:”Question”,”name”:”Waarom verlaagt het rekenen van kosten op arbitrage de totale dislocatiewaarde?”,”acceptedAnswer”:{“@type”:”Answer”,”text”:”Positieve kosten op arbitrage verlagen de dislocatiewaarde omdat een deel van de arbitragemogelijkheid ongerealiseerd blijft doordat de arbitrageur wordt ontmoedigd om deze uit te voeren.”}},{“@type”:”Question”,”name”:”Hoe kan een AMM de inkomsten van liquiditeitsverschaffers uit arbitrage maximaliseren?”,”acceptedAnswer”:{“@type”:”Answer”,”text”:”Door nul kosten op arbitrage te rekenen en de arbitrage-operatie atomair te internaliseren, waarbij de rollen van liquiditeitsverschaffer en arbitrageur worden samengevoegd tot één.”}},{“@type”:”Question”,”name”:”Wat is de rol van AMM-hooks bij arbitrage-optimalisatie?”,”acceptedAnswer”:{“@type”:”Answer”,”text”:”AMM-hooks stellen een pool in staat om atomische interne arbitrage uit te voeren zonder MEV-lekkage, zodat arbitragewaarde wordt vastgelegd voor liquiditeitsverschaffers in plaats van verloren te gaan aan externe zoekers.”}}]}
Artikel geproduceerd met behulp van kunstmatige intelligentie en beoordeeld door de redactie.




